Vader werd geboren op 30 oktober 1891 te Amerongen. Zijn vader had daar een steenfabriek.

Hij had twee oudere zusters, tante Do Sassen - de Lange en tante Annie de Lange. Tante Do is de moeder van Ferd Sassen, de schrijver van de genealogie de Lange.

Vader had graag, na zijn gymnasiumopleiding, geschiedenis willen studeren maar het werd uiteindelijk theologie. Hij studeerde in Amsterdam, en wat van hem bekend was, is dat vader zo geïnteresseerd was in het Hebreeuws van de bijbel. Hij was daar zeer bedreven in.

Op 21 november 1915 werd hij beroepen als Doopsgezind predikant te Woudsend. Voor zijn eerste proefpreek in deze gemeente had hij, zoals gebruikelijk is, zijn preek opgeschreven en legde de vellen op de kansel. voor zich neer. In het vuur van de preek zwaaide hij met zijn hand per ongeluk alle papieren van de kansel. Een zucht steeg op uit de kerkbezoekers, van : "Hoe moet dat nu verder....". Een diaken schoot te hulp en raapte alle velletjes weer op. Maar vader ging onverstoorbaar door met zijn preek. Later vertelde hij, dat hij , achteraf gezien, die velletjes niet nodig had gehad omdat hij eigenlijk altijd voor de vuist weg preekte. Zo gebeurde dat ook op 18 april 1943 toen Tineke, mijn oudere zuster, en ik gedoopt werden, samen met nog 31 anderen in de Doopsgezinde kerk in Aalsmeer. Vader had voor ieder van ons een eigen tekst, gepaard gaande met een kort persoonlijk woord. En dat alles gebeurde uit zijn hoofd.

 

Na Friesland werd vader in het hoge noorden, in Zeerijp beroe pen, daarna in Krommenie, en tenslotte, op 12 juni 1927 in Aals meer, waar ik natuurlijk het meeste van weet.

Ik kan mij herinneren dat grootmoeder de Lange – de Ridder veel bij ons logeerde en veel belangstelling toonde, zoals op oude foto's te zien is.

Wij hadden in Aalsmeer een heerlijke ruime oude pastorie met een grote tuin. In deze pastorietuin maakte vader een grote vijver van beton. Verder plantte hij veel vruchtbo men en struiken. Hij had tenslotte meer dan 80 verschillende soorten staan, waaronder appels, peren, kweepe ren, mispels, noten en nog veel meer.

Sierkalebassen was ook een hobby van hem en daarvoor maakte hij een lage kas, die hij ook kon afdekken.

Er werd ook nog een demonstratiekast voor bijen gebouwd, met glazen zijkanten.

Dat vonden Tineke, ik, en onze vriendinnetjes prachtig!

Vanwege de fruitbomen ging vader ook bijen houden, zowel in kasten als ook in korven.

In de oorlog was al het fruit en ook de honing een heerlijke aanvulling op onze rantsoenen.

Toen wij pas in Aalsmeer woonden, huurde Vader vaak een tjotter om met ons op de Westeinderplassen te gaan zeilen.

In de vakanties gingen wij altijd naar de bergen. Vader was een goede bergbeklimmer en heeft vele kleine en grote bergtochten, soms met gids, gemaakt.

 

Zo voortvarend als vader in de eerste jaren in de tuin bezig was, zo begon hij zich ook in de Doopsgezinde Gemeente in te werken.

De jeugd had altijd zijn grote aandacht. ``Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst``.

 

In Aalsmeer inspireerde de bloemen hem, en hij vergeleek ze met de kinderen.

Wanneer bloemen aan hun lot worden overgelaten, bloeien ze wild en misschien maar korte tijd. En de kostbaarste, die een speciaal klimaat vereisen, komen zonder menselijk ingrijpen hier helemaal niet tot ontwikkeling.

Is dat zo ook niet met kinderen?

Er was wel een zondagschool, maar door het nieuwe "West Hill-systeem"in te voeren: "Het kind geven wat des kinds is", hoopte hij meer meisjes en jongens te interesseren.

Besloten werd, dat de "West Hill-kinderdiensten" dus in nieuwe vorm op 30 oktober 1927 zouden gaan starten.

Ik was toen 3 jaar en mocht naast het harmonium zitten.

Deze methode komt uit Engeland van het "West Hill-college" in Birmingham.

 

Met zijn werklust en enthousiasme kwamen er in Aalsmeer op Zondagmorgen meerdere West Hill-kinder- dien sten voor verschillende leeftijdsgroepen bij elkaar.

Ook buiten Aalsmeer had men veel interesse voor deze nieuw aanpak.

Later ontstonden ook de "Waterlelie tijdschriften" De titels kwamen als het ware zo uit de kassen: "Bloem in knop" voor kleuters en kleintjes; "Ontplooiing" voor de middengroep en junioren, en "Jonge bloei" voor 12 - 14 jarigen. Deze tijdschriften werden door verschillende mensen bij ons thuis geschreven, gestencild en in elkaar gezet. Moeder was hierbij altijd een stuwende kracht.

Vele leidsters en assistenten, overal in het land, keken steeds weer maandelijks uit naar wat er uit onze oude pastorie zou komen.

Ook op de vele verzoeken, uit kringen van diverse kerkgenootschappen, om nadere inlichtingen ging hij in, en zo ontstonden de vele bezoeken aan ons bloemendorp van mensen die zondags een kerkelijke kinderbij eenkomst hielden.

30 oktober 1997 bestaat de "West Hill" in Aalsmeer 70 jaar.

Nog steeds neemt de jeugd een belangrijke plaats in, in deze gemeente. Er komt een speciale dienst op 9 november, die wij zeker zullen bijwonen.

 

Tijdens de oorlog hadden wij, vanaf half oktober 1943 (tot juni 1945) een Joods echtpaar in huis, die bij ons ondergedoken waren; mijnheer en mevrouw Levie - Hedeman. In de oorlog was hun naam veranderd in: Land - van Hasselt.

Mijnheer Land was een bekende advocaat uit Rotterdam. Het was een interessante man met een brede interesse.

Op een dag was er een discussie tussen Tineke en mijnheer Land over de vertaling van de bijbel en wel een versregel uit de psalm 42. Dit was de aanleiding dat mijnheer Land besloot de psalmen opnieuw te gaan bewerken.

 

Vanaf 1944 gebruikte vader vaak in de kerk een psalm en zei dan: "ik lees U hedenmorgen psalm b.v. 23 voor, volgens de nieuwste vertaling."

Niemand wist, dat deze vertaling vaak maar één week oud was!

Na de oorlog, in 1966, verscheen een boekje in de carillonreeks met de eenvoudige titel: "Psalmen" geschre ven door Martin Levie.

 

Bij het afscheid van Vader als predikant op 28 oktober 1956 kwam tot uitdrukking, hoeveel mensen in het gehele land hun energie putte uit de "West Hill Methode" in Aalsmeer.

 

Mijn ouders verhuisden daarna naar Noordwijk aan Zee

Vader nam daar zijn oude hobby's weer op zoals schaken, en deed ook mee aan de Hoogoven Schaaktoer nooien. De prijzen die hij won, bracht hij voor ons mee.

 

Na het over lijden van moeder in 1957 had ook de berg sport nog steeds zijn belang stelling en ging hij ieder jaar drie weken naar de bergen, om daar grote bergtochten, soms met een gids, te maken

 

Een bijzonder mens ging op 6 juni 1963 heen.